Toen Jan Geerlings in september 2023 als vrijwilliger startte, kende hij het ziekenhuis al goed als dialysepatiënt. Een paar maanden eerder zat hij, na 46 jaar werken, ineens thuis en viel in een zwart gat. “Mijn vaste ritme was weg. Mijn wereld werd heel klein.” In een gesprek met zijn arts gaf hij aan dat het niet goed ging. Maatschappelijk werk werd ingeschakeld en al snel werd duidelijk wat hij het meest miste: sociale contacten. Het advies was helder: vrijwilligerswerk.

Jan twijfelde geen moment. “Maar dan wel hier in het Laurentius Ziekenhuis”, zei hij meteen. “Dit ziekenhuis is goed voor mij. Dan wil ik ook goed zijn voor hen.” Toen zijn arts aangaf dat hij zijn buikspoelingen mocht afbouwen van vier naar drie keer per dag, kon hij starten.

Samenzijn

In het project Samenzijn bezoekt Jan als vrijwilliger opgenomen ouderen voor een praatje of een luisterend oor. “Soms zitten we even buiten in de zon of drinken we koffie in het restaurant. Het gaat erom dat mensen even niet bezig zijn met hun ziekte.”

Eén ontmoeting herinnert hij zich goed. Een mevrouw wilde in het stiltecentrum een kaarsje opsteken, maar had geen portemonnee bij zich. “Ik zei: laat mij dat maar doen. Later vertelde ze dat ze het kaarsje ook voor mij had opgestoken. Dat raakte me.”

Daarnaast geeft Jan demonstraties thuisdialyse aan nieuwe patiënten. “Artsen leren het uit een boekje, ik uit ervaring. Dat vult elkaar mooi aan.”

Die glimlach… dáár doen we het voor

Vrijwilligers bieden volgens Jan iets unieks. “Artsen en verpleegkundigen hebben weinig tijd om echt even te zitten. Wij wel. En als iemand dan weer lacht… daar doe je het voor.”
Hij geniet van het contact. “Verhalen horen van mensen, andere culturen. Ik vind dat prachtig!”

Een tweede thuis

Laurentius voelt voor Jan inmiddels als een tweede thuis. Hij komt elke vrijdag met plezier terug om vrijwilligerswerk te doen. “Elke week ontmoet je nieuwe patiënten. Dat maakt het werk zo mooi en dankbaar.” Bovendien voelt hij zich enorm gewaardeerd. “Soms noemt een verpleegkundige me zelfs ‘collega’. Dat is zo’n warm bad. Je merkt dat vrijwilligers ertoe doen.”

Zou hij het anderen aanraden? “Zeker. Ik deed het eerst voor mezelf, omdat ik de sociale contacten miste. Maar dat je er anderen ook mee helpt, dat is toch heerlijk? Zolang mijn gezondheid het toelaat, blijf ik dit doen. Hier kan ik iets betekenen. En dat gevoel is goud waard.”