Drie dagen per week werkt Mariël als leidinggevende op een basisschool. Ze houdt het overzicht over alles wat er speelt: van lesplannen en leerlingenzorg tot de begeleiding van leerkrachten en gesprekken met ouders. Het is een drukke en verantwoordelijke functie. Toch kiest ze er bewust voor om daarnaast vrijwilligerswerk te doen bij Laurentius.

Al ruim acht jaar zet ze zich elke woensdagochtend in bij het intern patiëntenvervoer. Ze brengt patiënten van de ene afdeling naar de andere. Het vrijwilligerswerk is voor Mariël niet alleen een manier om iets terug te geven, maar ook een kans om buiten haar comfortzone te treden. ‘’Ik heb mijn hele leven al vrijwilligerswerk gedaan. Altijd bewust gekozen voor iets uitdagends’’, vertelt ze. Van gezinnen ondersteunen tot werken met vrouwen in de gevangenis, spannend en betekenisvol werk heeft haar altijd getrokken.

Toen ze in Roermond kwam wonen, stelde ze zichzelf opnieuw diezelfde vraag: wat vind ik spannend? “De geur van een ziekenhuis, zieke mensen… daar had ik niets mee. Juist daarom wilde ik daar iets mee doen.” Toen ze op gesprek kwam bij Laurentius en samen met de vrijwilligerscoördinator de verschillende mogelijkheden besprak, werd al snel duidelijk wat het beste bij haar paste: intern patiëntenvervoer. “Ik dacht: laat mij maar lekker bezig zijn; op en neer lopen en juist die korte momentjes contact met patiënten hebben.”

In het patiëntenvervoer zit voor haar de waarde in de kleine dingen. Een praatje onderweg, een geruststellende blik of een klein grapje. Ze merkt dat haar ervaring in het onderwijs haar helpt. “Ik probeer echt te luisteren. Niet invullen voor een ander, maar voelen: wat heeft iemand nodig?” Zeker bij patiënten die gespannen zijn voor een onderzoek, maakt dat verschil.

Elke woensdag werkt Mariël met een vaste groep vrijwilligers. Een hechte club waarin iedereen elkaar kent en helpt waar nodig. “Het voelt echt als collega’s. We letten op elkaar, springen voor elkaar in en hebben het vooral ook gezellig.” Ook vanuit de zorg voelt ze waardering. “Verpleegkundigen zijn blij dat we er zijn. Je merkt dat je iets toevoegt.” Door het werk van de vrijwilligers kunnen zorgverleners zich richten op hun kerntaken.

Vrijwilligerswerk betekent voor Mariel ook iets leren over zichzelf. “Als leidinggevende op school ben ik snel geneigd om in te grijpen of beslissingen te maken. Hier leer ik dat je soms ook gewoon moet loslaten en vertrouwen dat het goed komt. Dat neem ik weer mee naar mijn werk op school.”

Inmiddels doet Mariël al zo’n 35 jaar vrijwilligerswerk, waarvan acht jaar bij Laurentius. Waarom ze dat al zo lang blijft doen? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. “Omdat het gewoon goed voelt.”