Voor Marieke is wandelen veel meer dan een hobby. Van samen wandelen op een van de Spaanse Camino de Santiago-routes tot alleen op pad gaan en vertrouwen op wat er komt: onderweg leerde ze loslaten, relativeren en vooruitkijken. “Je kunt blijven hangen in wat achter je ligt, maar voor je ligt de weg. Dáár moet je zijn.” Die gedachte neemt ze niet alleen mee tijdens haar wandelingen, maar ook in haar werk binnen kwaliteit en veiligheid, waar balans tussen voorbereiding en vertrouwen elke dag centraal staat.

Eerste keer Camino met haar vader
Tien jaar geleden liep ze samen met haar vader een deel van de Camino. Hij was al jarenlang een fanatieke wandelaar en had meerdere routes door Spanje gelopen. “Ik snapte helemaal niks van zijn passie, maar ik wilde het wel begrijpen.’’ Wat volgde was een intensieve tocht van twee weken, waarin alles samenkwam: fysieke inspanning, vermoeidheid, maar vooral verbinding. “Na tien dagen vroeg hij: ga je dit nog een keer doen? En ik zei keihard: nee.” Toch bleef het gevoel dat het iets bijzonders was geweest. Ze zag het wandelen in een ander licht en maakte kennis met de cultuur van delen en verbondenheid onderweg.

Alleen op pad en leren vertrouwen
Twee jaar later besloot Marieke de Camino alleen voort te zetten. Ze vertrok goed voorbereid, met een plan en alle routes uitgestippeld, maar al na twee dagen gooide ze het schema overboord. “Ik ben gewoon gaan lopen op gevoel en vertrouwde op de mensen die ik tegenkwam,” vertelt ze. Ondanks dat ze bijna geen Spaans spreekt en geen richtingsgevoel heeft, merkte ze dat het goed ging. “Hulp vragen is dan het toverwoord. Je hoeft het niet alleen te doen.” Soms liep ze alleen, soms met andere wandelaars. “Dat ontstaat heel organisch. Dat noemen ze ook wel de Camino-familie.”

Wandelen geeft Marieke vooral ruimte: in haar hoofd, maar ook om te relativeren. “Problemen zijn helemaal niet zo groot als je denkt. Je hoort verhalen van anderen en je gaat echt terug naar de basis.” Elke dag een nieuw doel, een nieuwe bestemming, leven uit een rugzak en slapen in eenvoudige herbergen, helpen haar die rust te vinden.

Balans tussen voorbereiding en loslaten
In haar werk als adviseur kwaliteit en veiligheid komen haar eigenschappen als zorgvuldige planner en risicoanalist goed van pas. Marieke denkt vooruit en houdt het overzicht. Tegelijkertijd brengt het wandelen haar de tegenhanger: leren loslaten en dingen gewoon ervaren. “Tijdens het lopen leer je dat niet alles maakbaar is. Je kunt plannen zoveel je wilt, maar soms moet je het gewoon doen en vertrouwen hebben dat het goedkomt,” legt ze uit. Ze probeert die balans tussen plannen en loslaten elke dag weer in haar werk toe te passen. 

Achtste Camino
Tijdens het wandelen leeft Marieke bewust in het hier en nu. Alleen op de zwaarste momenten zet ze een playlist op: ‘’Elton John of Wham! en dan ga ik keihard meeblèren om mijn hoofd leeg te maken en even de vermoeidheid in mijn benen te vergeten.’’ Inmiddels heeft ze meerdere routes gelopen en staat haar achtste Camino op de planning: van Málaga naar Mérida, 480 kilometer, eindigend op de plek waar ze ooit samen met haar vader stopte. “Dan ga ik daar zeker even zitten, een drankje doen en dan bel ik mijn vader op om samen te proosten. Misschien is de cirkel wel rond, maar hardop durf ik niet meer te zeggen dat ik nooit meer op wandelvakantie ga,” zegt ze lachend.

Bij Laurentius vindt ze de ruimte om balans vast te houden: werken aan kwaliteit en veiligheid, maar ook aan zichzelf. Doelen stellen, plannen maken, maar ook leren loslaten en ervaren wat er op haar pad komt. Want uiteindelijk geldt, zowel op de Camino als in haar werk: de weg ligt voor je en daar gebeurt het.